Σάββατο - 18 Νοεμβρίου 2017

Η Παλαιστινιακή Τρομοκρατία και η Ιστορία του Ισραήλ

Η Παλαιστινιακή Τρομοκρατία και η Ιστορία του Ισραήλ

«Κύριος στόχος μας, είναι η καταστροφή του Ισραήλ» ~Camal Abdel Nasser

Μετά τις δολοφονίες στη Γαλλία, στο Βερολίνο και σε όλη την Ευρώπη, από τους μουσουλμάνους τρομοκράτες, ήλθε και η σειρά του Ισραήλ. Στις 7 Ιανουαρίου 2017, στην Ιερουσαλήμ, αραβοπαλαιστίνιος τρομοκράτης, οπαδός του ISIS, μ’έναν φορτηγό, έπεσε πάνω σε Ισραηλινούς στρατιώτες, σκοτώντας 4 και τραυματίζοντας βαριά άλλους 15. Οι 4 στρατιώτες ήταν 3 κορίτσια και ένα αγόρι, όλοι τους ηλικίας 20 ετών. Και το τελείως αδιανόητο, είναι ότι η οικογένεια του τρομοκράτη αραβοπαλαιστινίου, ο οποίος εξοντώθηκε, απειλεί τώρα να μηνύσει τον ισραηλινό στρατό και την κυβέρνηση του Ισραήλ, υποστηρίζοντας ότι ήταν ατύχημα και δεν έπρεπε να τον σκοτώσουν.

Εδώ έφτασε η εγκληματική θρασύτητα των τρομοκρατών! Αλλά πρέπει να τονίσουμε εδώ, ότι το Ισραήλ δέχεται τρομοκρατία δύο χρόνια, με σφαγές αθώων πολιτών με μαχαιριές στους δρόμους των πόλεών του, με φωτιές σε 11 πόλεις ταυτόχρονα από αραβοπαλαιστίνιους εμπρηστές και τώρα τις δολοφονίες των στρατιωτών του.

Όλη αυτή η δολοφονική τρομοκρατία γιατί; Γιατί θέλουν να καταστρέψουν όλο το Ισραήλ και πάνω στις στάχτες του να δημιουργήσουν ένα νέο αραβικό τρομοκρατικό κράτος, το Παλαιστινιακό;

Νομίζω ότι είναι ανάγκη να ξεδιπλώσουμε την ιστορία, να πάμε αρκετά πίσω, να δούμε τα γεγονότα, όπως ακριβώς είναι και να μιλήσουμε σοβαρά κι αυτή την αιματοχυσία αιώνων. Αυτή η ιστορική αναδρομή απευθύνεται κυρίως σε όσους δεν γνωρίζουν ιστορία και ισχυρίζονται ότι το Ισραήλ είναι αραβικό έδαφος.

Ο Εβραϊκός λαός κατέβηκε από την Μεσοποταμία και εγκαταστάθηκε στη Χαναάν, στα χρόνια του Αβραάμ, δηλαδή 19 αιώνες προ Χριστού. Μετά, οι Εβραίοι μετανάστευσαν στην Αίγυπτο, όπου διατήρησαν κάποια ελευθερία, αλλά τελικά υποδουλώθηκαν στους Αιγυπτίους για πολλά χρόνια. Ακολούθησε η Έξοδος από την Αίγυπτο, με αρχηγό τον Μωυσή, που οδήγησε τους Εβραίους στην έρημο του Σινά. Σαράντα χρόνια έμειναν στην έρημο, όπου ο Μωυσής τους παρέδωσε τον θεόπνευστο «Δεκάλογο», τον γνωστό Μωσαϊκό Νόμο. Μετά από μία δύσκολη πορεία, ο Μωυσής οδήγησε τους Εβραίους στη Γη Χαναάν, όπου πέθανε στο όρο Νεμπό.

Η είσοδος στη Γη της Επαγγελίας άρχισε με τον Ιησού του Ναυή. Στην Χαναάν συνάντησαν τους απογόνους των Εβραίων εκείνων που δεν είχαν μεταναστεύσει στην Αίγυπτο. Ίδρυσαν εκεί την Θεοκρατική Βασιλεία, με αρχηγό τον Σαούλ. Ο Δαβίδ που διαδέχτηκε τον Σαούλ, θεμελίωσε το κράτος του Ισραήλ, το 1003 π.Χ., ανακηρύσσοντας την Ιερουσαλήμ ως θρησκευτική και πολιτική πρωτεύουσα του Εβραϊκού Κράτους.

Τον Δαβίδ διαδέχτηκε ο γιος του Σολομών, ο οποίος έφερε μεγάλη ακμή στο Εβραϊκό Κράτος. Το 903 π.Χ. πέθανε ο Σολομών και το βασίλειό του χωρίστηκε σε δύο τμήματα: στο Βασίλειο του Ιούδα και στο Βασίλειο του Ισραήλ. Η διαίρεση αυτή οδήγησε στο ζυγό των Ασσυρίων. Μετά, οι Βαβυλώνιοι εξόρισαν τους Εβραίους στη Βαβυλώνα, για 70 χρόνια. Το 539 π.Χ. τελείωσε η υποταγή της Βαβυλώνος από τον Κύρο των Περσών, ο οποίος επέτρεψε στους Εβραίους να γυρίσουν στην πατρίδα τους.

Η κυριαρχία των Περσών, των Πτολεμαίων και των Σελευκιδών κράτησε 400 χρόνια. Οι Εβραίοι ζούσαν υπό καθεστώς αυτονομίας. Οι Σελευκίδες θέλοντας να εξελληνίσουν τους Εβραίους, κατέλαβαν την Ιερουσαλήμ, κατέστρεψαν το ναό και απαγόρεψαν την τήρηση του Εβραϊκού Νόμου. Το 166 π.Χ. οι Εβραίοι, υπό τους Μακκαβαίους, οδήγησαν στην πολιτική και θρησκευτική αποκατάσταση του Εβραϊκού Κράτους.

Οι Ρωμαίοι που κυριάρχησαν στην Εγγύς Ανατολή, υπέταξαν το Ισραήλ και κατέστρεψαν το ναό. Οι Ρωμαίοι άλλαξαν το όνομα της χώρας σε Παλαιστίνη. Πολλοί Εβραίοι εκπατρίστηκαν, αλλά ένας μεγάλος αριθμός τους παρέμεινε στην Παλαιστίνη. Το 132 μ.Χ., η εξέγερση του Εβραϊκού λαού κατά των Ρωμαίων κατεστάλη και άρχισε η διασπορά των Εβραίων.

Μετά τους Ρωμαίους, την κυριαρχία του Ισραήλ διαδέχτηκαν οι Άραβες, οι Σελτζούκοι, οι Σταυροφόροι, οι Μαμελούκοι και τελευταίοι οι Οθωμα-νοί. Οι εβραίοι που σκόρπισαν σε όλο τον κόσμο, έζησαν πάντοτε με το όραμα της επιστροφής. Δεν ξέχασαν την πατρίδα τους και ποτέ δεν απο-κόπηκαν από αυτήν.

Στις 3 Σεπτεμβρίου 1897, στην Ελβετία, τέθηκαν τα θεμέλια του Εβραϊκού Κράτους, το οποίο ανακηρύχθηκε μετά 50 χρόνια από την απόφαση του ΟΗΕ της 29ης Νοεμβρίου 1947. Στην απόφαση αυτή, εκτός από το Εβραϊκό Κράτος, ανακηρύχθηκε και ένα Αραβικό. Οι Εβραίοι δέχθηκαν την απόφαση του ΟΗΕ, οι Άραβες όμως δεν την δέχτηκαν, κηρύσσοντας τον πόλεμο κατά του νέου Κράτους του Ισραήλ, λίγες ώρες μετά την ανακήρυξη της ανεξαρτησίας του, δηλαδή στις 14 Μαΐου 1948.

Ο στρατός της Αιγύπτου, της Ιορδανίας, της Συρίας, του Λιβάνου και του Ιράκ, επετέθησαν κατά του νέου Κράτους, με τη σιγουριά της νίκης. Όμως, όλοι οι Αραβικοί στρατοί ηττήθηκαν κατά κράτος και υποχρεώθη-καν να υπογράψουν ανακωχή με το Ισραήλ.

Σκοπός όλων των Αράβων, ήταν και είναι η καταστροφή του Ισραήλ. Ο νέος Πόλεμος των 6 Ημερών, δόθηκε με αφορμή του κλεισίματος του Κόλπου της Άκαμπα, που είναι η μόνη διέξοδος του Ισραήλ προς την Ερυθρά Θάλασσα. Η Αίγυπτος, στα τέλη Μαΐου του 1967, κλείνει τον κόλπο και το Ισραήλ βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Έτσι, στις 5 Ιουνίου 1967 αρχίζει ο Πόλεμος των 6 Ημερών, όπου τα ισραηλινά αερο-πλάνα καταστρέφουν 350 αεροπλάνα των αραβικών χωρών. Ο Εβραϊκός στρατός καταλαμβάνει ολόκληρη τη Χερσόνησο του Σινά, προχωρεί προς τη Διώρυγα του Σουέζ, καταλαμβάνει τη Γάζα και διασπά τον αποκλεισμό του κόλπου της Άκαμπα. Ο Πόλεμος των 6 Ημερών τελείωσε με την ήττα όλων των αραβικών στρατών και με την ανακωχή που υπέγραψαν η Αίγυπτος, η Ιορδανία και η Συρία.

Μετά το τέλος του Πολέμου των 6 Ημερών, η Αίγυπτος και η Συρία, αισθανόμενες μεγάλη ταπείνωση, εξαπέλυσαν στις 6 Οκτωβρίου του 1973, μεγάλη επίθεση κατά του Ισραήλ, την ημέρα της μεγάλης γιορτής του Εβραϊσμού, του Γιομ Κιπούρ (ημέρα της εξιλέωσης). Ο αιφνιδιασμός των Αράβων ήταν πλήρης. Οι Εβραίοι κατά την ημέρα αυτή νηστεύουν ολοκληρωτικά και απέχουν από κάθε εργασία. Έτσι, οι Άραβες πίστευαν ότι η επιχείρησή τους θα έβρισκε τους Ισραηλινούς ανέτοιμους. Ακριβώς γι’ αυτό, τις πρώτες 24 ώρες του πολέμου, οι Ισραηλινοί αιφνιδιάστηκαν. Μετά όμως, συνήλθαν γρήγορα και έπληξαν κατά κράτος του στρατούς της Αιγύπτου, Συρία, Ιορδανίας, Ιράκ, Αλγερίας, Λιβύης, Μαρόκου, Σαουδικής Αραβίας, Κουβέιτ, Πακιστάν και Μπανγκλαντές. Στις 22 Οκτωβρίου, κατόπιν Αμερικανο-Σοβιετικού ψηφίσματος, οι αραβικές χώρες αποδέχονται την κατάπαυση του πυρός. Ο πόλεμος αυτός έφερε πιο κοντά την Αίγυπτο και το Ισραήλ, υπογράφοντας ειρήνη μεταξύ τους, η οποία ισχύει μέχρι και σήμερα.

Το 2005, το Ισραήλ, με πρωθυπουργό τον Αριέλ Σαρόν, εκκενώνει τη Γάζα από τον Εβραϊκό πληθυσμό της και την παραδίδει στους Παλαιστι-νίους, ως δείγμα καλής θέλησης για την ειρήνη. Αντ’ αυτού, είχαμε τους Παλαιστινίους να οργανώνονται κάτω από την τρομοκρατική οργάνωση της Χαμάς. Αποτέλεσμα αυτής της ειρήνικής προσπάθειας ήταν και είναι η Χαμάς να εκτοξεύει μόνιμα εκατοντάδες ρουκέτες κατά των νοτίων πόλεων του Ισραήλ. Ακόμη, οι «ειρηνικοί» Παλαιστίνιοι, κάνουν δεκάδες τούνελ, από τα οποία εξέρχονται πάνοπλοι για να σκοτώνουν Εβραίους, σε καφετέριες, σε σχολεία, σε βρεφονηπιακούς σταθμούς και σε νοσοκο-μεία. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, είναι να έχουμε πολεμικές συρράξεις μεταξύ Ισραήλ και Γάζας. Ας σημειωθεί, ότι το Ισραήλ εφοδιάζει με τεράστιες ποσότητες τροφίμων, ιατρικού υλικού, φαρμάκων, πετρελαίου, νερού, ηλεκτρικού και άλλων αγαθών, σε καθημερινοί βάση.

Και οι πόλεμοι δεν έχουν τέλος, γιατί όλοι οι Άραβες έχουν έναν σκοπό: την ολοκληρωτική καταστροφή του Ισραήλ.

Θέλω να συμπληρώσω κάτι σημαντικό στη γενική αυτή ανάλυση, που αποδεικνύει τη μόνιμη παρουσία των Εβραίων στη Γη του Ισραήλ. Κατά την Έξοδο από την Αίγυπτο, υπολογίζονται σε 70.000 οι Εβραίοι που ο Μωυσής οδήγησε στη Γη Χαναάν. Στην εποχή του Σολομώντα, το Εβραϊκό βασίλειο είχε 200.000 κατοίκους. Στα χρόνια του Χριστού πέρασαν το 1.000.000. Αλήθεια, πού ήταν οι Παλαιστίνιοι τότε;;; Στις παραμονές του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, οι Εβραίοι σε όλο τον κόσμο ήταν περίπου 18 εκατομμύρια. Έξι εκατομμύρια από αυτούς, βρήκαν μαρτυρικό θάνατο στα Χιτλερικά στρατόπεδα, θύματα της ναζιστικής καταιγίδας. Σήμερα, οι Εβραίοι του Ισραήλ είναι περίπου 8.500.000 και της Διασποράς άλλα 8.000.000.

Σήμερα, το Ισραήλ είναι ένα ζωντανό κράτος, μετά από δεκάδες κατακτήσεις από άλλους λαούς ανά τους αιώνες. Έτσι και μετά την Αρχαία Ελλάδα, η περιοχή δεν ήταν πια Ελληνική, αλλά Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, Βυζάντιο και Οθωμανική Αυτοκρατορία, άρα έχουμε κοινή ιστορία Εβραίοι και Έλληνες. Ισραήλ και Ελλάδα ήταν δύο χώρες υπόδουλες για πολλούς αιώνες και είναι τραγικό ιστορικό λάθος να λέμε ότι οι Εβραίοι πήραν τα εδάφη των Μουσουλμάνων, ενώ ιστορικά τα απελευθέρωσαν από τους Μουσουλμάνους.

Όλοι οι Άραβες, όλα τα αραβικά-μουσουλμανικά κράτη, που είναι 22, με πληθυσμό δεκάδων εκατομμυρίων κατοίκων, χρόνια τώρα προσπαθούν την Αραβική μειονότητα του Ισραήλ να την αναγάγουν σε «Έθνος Παλαιστινίων». Θέλουν να καταστρέψουν το Ισραήλ και βάζουν τους Αραβο-παλαιστίνιους να δημιουργούν τρομοκρατικές δολοφονίες μέσα στην καρδιά του Εβραϊκού Κράτους. Οι «Παλαιστίνιοι» δεν καταλαβαίνουν ότι έγιναν το καμμένο χαρτί του Αραβικού κόσμου και φυσικά του διεθνούς αντισημιτισμού. Το Ισραήλ είναι ένα μικρό κράτος που αγωνίζεται εδώ και 69 χρόνια να επιβιώσει απέναντι στις Αραβικές λαοθάλασσες κρατών, που θέλουν την καταστροφή του. Και έχουν για την καταστροφή του ως εργαλείο τη μειονότητα των «Παλαιστινίων».

Σχεδόν όλος ο κόσμος δεν θέλει να δει πόσο σκληρά έχουν φερθεί όλοι οι Άραβες στους Παλαιστινίους, που το 90% αυτών είναι διωγμένοι από την Ιορδανία, γιατί θέλησαν να ανατρέψουν τη νόμιμη εξουσία της Ιορδανίας και πήγαν ως διωγμένοι στα εδάφη που Ισραήλ, που σήμερα είναι πολίτες του Ισραήλ και ζουν σε ένα κράτος εξελιγμένο κοινωνικά, οικονομικά και βασικά πνευματικά. Από το Ισραήλ μόνο κερδίζουν και δεν χάνουν τίποτα. Όμως, εξακολουθούν να είναι πιόνια του Ιράν, της Σαουδικής Αραβίας, της Χαμάς, της Χεσμπολάχ και όλων των τρομοκρατικών μουσουλμανικών οργανώσεων. Η Ε.Ε., η Ρωσία και οι ΗΠΑ πρέπει να αφήσουν την υποκριτική τακτική τους απέναντι στο Ισραήλ. Ίσως με τον Τραμπ να αλλάξουν πολλά.

Ας καταλάβει ο κόσμος, ότι οι Παλαιστίνιοι για να κάνουν κράτος δεν κατέχουν τους βασικούς θεμέλιους λίθους δικαιολογημένης σύστασης ενός κράτους. Είναι αυθαίρετο το δικαίωμα και χωρίς λογική, δεν έχουν κανένα πολιτισμικό ιστορικό, θρησκευτικό στοιχείο, που να τους συνδέει διαχρονικά με την εν λόγω περιοχή, π.χ. Ιουδαία, Σαμάρεια, Ιερουσα-λήμ.

Ο Εβραϊκός λαός είναι ζωντανός, ενσαρκώνοντας μία συνέχεια 4.000 χρόνων, παραμένοντας ουσιαστικά αναλλοίωτος στον πνευματικό του πυρήνα. Δεν είναι απλά ένα θαυμαστό γεγονός, αλλά κάτι βαθύτερο. Εκφράζει την διαχρονική και διεθνική ενότητα της ανθρωπότητας, ως γεγονός και προοπτική. Είναι κάτι που δεν μπορεί να το αγνοήσει κανείς, όσο κακόβουλος κι αν είναι. Και ίσως, ο βαθύτερος φθόνος των λαών που εκδηλώνεται στον αντισημιτισμό έχει να κάνει με αυτή την ιδιαιτερότητα του Εβραϊκού λαού. Φτάνει δε στο απίστευτο επιχείρημα ότι δεν έχει δικαιώματα στη γη των πατέρων του. Δηλαδή, αν δεν έχει ο Εβραϊκός λαός δικαιώματα, τότε ποιος έχει;;

Τελειώνοντας αυτήν την αναφορά στα μόνιμα τραγικά γεγονότα του Ισραήλ, πρέπει όλοι μας, Εβραίοι και Χριστιανοί, Έλληνες και Ισραηλινοί, να καταλάβουμε πως με το φανατικό Αραβικό Ισλάμ, δεν μπορεί να υπάρχει συνύπαρξη.

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Τα Ντοκουμέντα είναι μια δημοσιογραφική ιστοσελίδα ειδήσεων, ερευνών, αποκαλύψεων και απόψεων, με την επιμέλεια του Γιάννη Ντάσκα.

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Newsletter

Συμπλήρωσε το e-mail σου και θα λαμβάνεις κάθε Πέμπτη το εβδομαδιαίο newsletter του ntokoumenta.gr με όλα τα νέα της Ελλάδας