Τρίτη - 17 Οκτωβρίου 2017

Stay Away: Οι 5+1 μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία της αυτοκίνησης

Stay Away: Οι 5+1 μεγαλύτερες αποτυχίες στην ιστορία της αυτοκίνησης

Βλέπεις διευθυντικά στελέχη στα μεγάλα Σαλόνια Αυτοκινήτου, με ιδιαίτερη θέρμη και ελπίδα κατά τις παρουσιάσεις νέων μοντέλων, αλλά η πραγματικότητα είναι πως, στα παρασκήνια, και οι ίδιοι είναι κάθε άλλο παρά σίγουροι για το πώς θα πάνε τα πράγματα. Αυτή την εβδομάδα λοιπόν, θα εξετάσουμε περιπτώσεις αυτοκινήτων που διέψευσαν με παταγώδη τρόπο τις προσδοκίες, είτε των ίδιων των εταιρειών, είτε του αγοραστικού κοινού - με συνέπειες πολλές φορές δραματικές για την ίδια την εταιρεία τους. Χωρίς περαιτέρω καθυστέρηση, ας ξεκινήσουμε την αντίστροφη μέτρηση!

#5: Alfa Romeo Arna (1983-1987)

 

Ίσως η χειρότερη αποτυχία στην ένδοξη ιστορία της θρυλικής φίρμας, η Arna - που αποτελούσε ακρωνύμιο της Alfa Romeo Nissan Autoveicoli - ήταν μια κυνική προσπάθεια του ιταλικού κράτους, τότε κύριου μετόχου της Alfa, να αρμέξει τους πελάτες της εταιρείας για να εξασφαλίσει την κερδοφορία της, χωρίς σχεδόν να επενδύσει ούτε λιρέττα. Και το αποτέλεσμα ήταν του Autoveicoli τα εννιάμερα, καθώς ναι μεν η Arna διέθετε τους boxer της Alfasud με τον υπέροχο ήχο, αλλά ταυτόχρονα ήταν "προικισμένη" με το αμάξωμα ενός Nissan Cherry, που κατείχε όλο το στυλ και το αισθητικό χάρισμα ενός κτιρίου του Μπάμπη Βωβού.

H Arna ήταν τόσο επιτυχημένη ποιοτικά και εμπορικά, που μέσα σε τέσσερα χρόνια μόλις 53.047 είδαν το φως της ημέρας, με τη νέα ιδιοκτήτρια Fiat να την "σκοτώνει" χωρίς ιδιαίτερη καθυστέρηση για χάρη της 33 και τη Nissan να δημιουργεί δική της βιομηχανική βάση στη Βρετανία, που υφίσταται μέχρι σήμερα.

"Ε sei subito Alfista"; Δε νομίζουμε.

 

#4: Volkswagen Phaeton (2002-2016)

 

Αν οι 53.000 πωλήσεις της Arna που είδαμε πριν μέσα σε τέσσερα χρόνια θεωρούνται αποτυχία, τότε πρέπει να εφεύρουμε μία ολοκαίνουρια λέξη για τις 84.000 πωλήσεις του Phaeton μέσα σε δώδεκα χρόνια! Ας δούμε λοιπόν τη συνταγή:

Παίρνεις ένα μεγάλο πολυτελές σεντάν με V6, V8 και, παραδόξως, W12 (με μια κάποια συγγένεια με τον W16 της Veyron) κινητήρες και, αν είσαι ο τότε CEO της Volkswagen, Ferdinand Piëch, θέτεις τον όρο ότι το νέο σεντάν πρέπει να είναι ικανό να είναι όλη μέρα εν κινήσει σε ταχύτητα 300 χλμ/ώρα και, με εξωτερική θερμοκρασία 50 βαθμών Κελσίου, να διατηρεί το εσωτερικό σε σταθερή θερμοκρασία 22 βαθμών. Δεν ξέρουμε τα υπόλοιπα αιτήματα σε τι μήκος κύματος κινούνταν, αλλά αν κρίνουμε από τις - περίεργα συγκεκριμένες - προϋποθέσεις σαν την προηγούμενη, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε πως ίσως είχαν να κάνουν με τη δυνατότητα ο κινητήρας να μπορεί να βράσει κάποιο αυγό μελάτο.

Έχοντας κάνει όλα τα παραπάνω, κατασκευάζεις ένα μεγάλο γυάλινο εργοστάσιο στη Δρέσδη και δίνεις στο αυτοκίνητο το όνομα Phaeton, από την ελληνική μυθολογία. Α, και του βάζεις ένα σήμα Volkswagen.

Μπορεί να διερωτάστε τι παγκόσμιο κοινό υπάρχει για μία λιμουζίνα με σήματα VW και σχεδίαση από Passat. Και η απάντηση είναι, δεν υπάρχει. Εκτός ίσως από την Κίνα. Και κάπως έτσι χάνεις 3 δις ευρώ.

 Τουλάχιστον θα σε ξεχνάνε γρήγορα.

 

#3: Austin Allegro (1973-1982)

 

Όταν ένα αυτοκίνητο πετυχαίνει, είναι γιατί ίσως έχουν ευθυγραμμιστεί όλοι οι πλανήτες για να πετύχει. Σίγουρα αυτό συνέβη στην περίπτωση των Austin-Morris 1100/1300 τη δεκαετία του '60, πολλά εκ των οποίων επιζούν μέχρι και σήμερα στην Ελλάδα, ιδιαίτερα αγαπητά στους ιδιοκτήτες τους. Σχεδίαση Pininfarina, concept από τον Σερ Άλεκ Ισιγόνη, υδρολαστική ανάρτηση και κίνηση εμπρός - αποτέλεσμα: περισσότερες από δύο εκατομμύρια πωλήσεις.

Και έπειτα ήρθε η British Leyland και μας έδωσε το Allegro. Και εκεί που τα χάτσμπακ άρχισαν να γίνονται μόδα, μας έδωσε ένα σεντάν που έμοιαζε με χάτσμπακ. Εκεί που η πιο συμβατική ανάρτηση έγινε νόρμα, μας έδωσε Hydragas (και μάλιστα χωρίς διασύνδεση εμπρός-πίσω). Εκεί που το τιμόνι ήταν πάντα (και παρέμεινε) στρογγυλό, μας το έδωσε τετράγωνο. Και εκεί που οι σφήνες και οι ακμές στη σχεδίαση καθόρισαν τα seventies, μας έδωσε ένα στρογγυλεμένο αμάξωμα με ροδάκια από τρόλεϊ φαγητού. Και πούλησε μόλις 640.000 μονάδες, τις περισσότερες εκ των οποίων μέσα στη Βρετανία. Ευτυχώς, ο διάδοχός του, το Maestro, ήταν ένα πολύ καλύτερο αυτοκίνητο, χωρίς όμως να αλλάξει τις τύχες της εταιρείας του, με το όνομα Austin να εξαφανίζεται το 1987.

 

Clown car. 

 

#2: Fiat Stilo (2001-2007)

Το Stilo δεν ήταν ένα κακό αυτοκίνητο. Το πρόβλημα ωστόσο ήταν πως δεν ήταν ένα καλό αυτοκίνητο, επίσης. Αντικαθιστώντας τα Bravo/Brava, ήταν σαφώς πιο "γερμανικό" εμφανισιακά, ωστόσο στην πεντάθυρη έκδοση ήταν, τουλάχιστον, άχρωμο. Επίσης, σε αντίθεση με τα Bravo/Brava, η πλήρως ανεξάρτητη ανάρτηση πίσω έγινε ημιάκαμπτος άξονας, οπότε και στο δρόμο το Stilo ήταν, απλά, μέτριο.

Η Abarth έκδοση διέθετε ημιαυτόματο κιβώτιο Selespeed, με αντανακλαστικά πιο αργά από θαλάσσια αγελάδα και ούτε και η διαφημιστική καμπάνια με τον Michael Schumacher δεν κατάφερε να το σώσει από την αφάνεια. Υπολογίζεται πως η Fiat, τελικά, έχασε σχεδόν 3.000 ευρώ για κάθε Stilo που πούλησε μέχρι την αντικατάστασή του από το - πολύ πιο στιλάτο - Bravo, κάνοντας το Stilo μια από τις μεγαλύτερες εμπορικές αποτυχίες στην ιστορία. 

Άνευ σχολίου.

 

#1: Edsel (1958-1960)

 

H 4η Σεπτεμβρίου 1957 θα μείνει για πάντα χαραγμένη στις μνήμες των στελεχών της Ford. Καθετί που αφορά στο Edsel είναι μια αποτυχία - ξεκινώντας από το ίδιο το όνομα (το μικρό όνομα του γιου του Henry Ford), την αδιανόητα κακή ποιότητα κατασκευής και τη σχεδίαση.

Μια σχεδίαση που καταδικάστηκε κυρίως από ένα χαρακτηριστικό: αυτή τη γρίλια εμπρός σε σχήμα κολάρου, που αρκετοί χαρακτήρισαν (και σωστά) ως έχουσα ιδιαίτερη ομοιότητα με ένα συγκεκριμένο γυναικείο αναπαραγωγικό όργανο.

Την ίδια στιγμή, με την Edsel να είναι η τέταρτη μάρκα του ομίλου Ford, οι διαφορές με τα ομόσταυλα μοντέλα από Mercury, Lincoln και Ford ήταν υπερβολικά μικρές, με αποτέλεσμα να αντιμετωπίζει ιδιαίτερο ανταγωνισμό μέσα από την ίδια την εταιρεία του. Μέσα σε μόλις δύο χρόνια, και αφού ένα εκτεταμένο facelift δεν έφερε καμία αλλαγή, το Edsel πέρασε οριστικά στην ιστορία ως το πιο αποτυχημένο αυτοκίνητο όλων των εποχών, με 118.000 πωλήσεις και σχεδόν τρία δισεκατομμύρια ζημιά για τη Ford.

 

+BONUS: Renault Avantime (2001-2003)

 

Μπορεί να αναρωτιέστε γιατί το Avantime δεν είναι στη λίστα παρά μόνο ως bonus. Γιατί αυτό το παράδοξο πλαστικό πολυμορφικό κουπέ ναι μεν ήταν αδιαμφισβήτητα μια εμπορική αποτυχία (8.500 μονάδες σε δύο χρόνια), αλλά ταυτόχρονα απέκτησε ίσως το πιο πιστό cult κοινό στην ιστορία της αυτοκίνησης. Βασισμένο στο πολυμορφικό Espace, το Avantime ήταν η πρώτη έκφραση της νέας σχεδιαστικής ταυτότητας της γαλλικής φίρμας, με τα Vel Satis και Mégane II να ακολουθούν. Με εντυπωσιακές έξυπνες λύσεις, το Avantime φιλοδοξούσε να αποτελέσει ένα εντυπωσιακό grand tourer, βασιζόμενο στην open air αίσθηση που χάριζε το αλουμινένιο χωροδικτύωμα και οι πόρτες χωρίς κολώνα. Η αμφιθεατρική διάταξη των πίσω θέσεων χάριζε και στους πίσω επιβάτες ανεμπόδιστη θέα, ενώ η πρόσβασή τους διευκολυνόταν και από το ευφυές σύστημα διπλών μεντεσέδων στις πόρτες, που αύξανε το άνοιγμά τους σε πολύ μικρό χώρο. Και γιατί, σε τελική ανάλυση, η Renault είχε προειδοποιήσει, ονομάζοντάς το "Avantime" - μπροστά από την εποχή του.

Ανακαλύψτε το στην καλύτερη δοκιμή που έχει κάνει κανείς σε Avantime!  

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Τα Ντοκουμέντα είναι μια δημοσιογραφική ιστοσελίδα ειδήσεων, ερευνών, αποκαλύψεων και απόψεων, με την επιμέλεια του Γιάννη Ντάσκα.

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Newsletter

Συμπλήρωσε το e-mail σου και θα λαμβάνεις κάθε Πέμπτη το εβδομαδιαίο newsletter του ntokoumenta.gr με όλα τα νέα της Ελλάδας