Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Ελεύθερη γραφή

Φρίκη!Σκοτώνουν και την οικογένεια της Ελένης με συνεργούς στα ΜΜΕ!..

Αντι θανατικής ποινής ή ισοβίων οι "μάγκες" θα είναι έξω στα 35 τους...
Ελεύθερη γραφή
Δευ, 10/12/2018 - 08:42
Γράφει o Γιάννης Ντάσκας

Δημοσιογραφία είναι η δημόσια γραφή. Καθένας μπορεί, στην εποχή του διαδικτύου να είναι δημόσιος γράφων. Είτε γράφει για τις τιμές στα μπρόκολα, είτε για την πανίδα της Αλάσκας, είτε για τις νέες δημιουργίες της Σανέλ, είτε το τι συμβαίνει στα άδυτα του Λευκού οίκου, ή του Κρεμλίνου...

H δημοσιογραφία λοιπόν έχει πολλές μορφές, αλλά μόνο μία απο τις μορφές της έχει προσδώσει τον πνευματικό χαρακτήρα, ο οποίος την περιβάλλει γενικά και την κατέστησε "τέταρτη" εξουσία.
Αυτή η μορφή είναι η μετάδοση ενοχλητικών για τις άλλες εξουσίες γεγονότων και ειδήσεων, η αποκάλυψη γεγονότων αληθινών που μπορεί να γκρεμίσουν πρόσωπα άλλων εξουσιών, ο σχολιασμός και η κριτική επι αυτών των γεγονότων, η έκφραση απόψεων και συμπερασμάτων οξύτατων και λιαν ενοχλητικών.
H μετάδοση ειδήσεων, πληροφοριών και σχολίων που αφορούν την άγρια δολοφονία μια ς ακόμα γυναίκας, μιας ακόμα νέας γυναίκας στα πλαίσια της σεξουαλικής κακοποίησης ανήκει σε αυτή τη μορφή δημοσιογραφίας, της οποίας καθήκον δεν είναι να μεταδίδει ξερά, ασχολίαστα, αβασάνιστα γεγονότα και μάλιστα αποκομμένα μεταξύ τους.

Μικρογραφία

Η δολοφονημένη έχει ταυτότητα, οικογένεια, ηλικία, περίγυρο.
Οι δράστες επίσης έχουν τα ίδια. Ταυτότητες, ηλικίες, οικογένειες, περίγυρους.
Το έγκλημά τους έχει επίσης διαβάθμιση, έχει κίνητρο, έχει ιδιαίτερα χαρακτηριστικές συνθήκες διάπραξης, αλλά και προσπάθειες συγκάλυψης ,τουλάχιστον από τους δράστες και σε πολλά επίπεδα.
Το πρώτο ήταν αμέσως μετά την δολοφονία.

Το δεύτερο είναι αμέσως μετά τον εντοπισμό τους, τον οποίο προσπάθησαν να αποφύγουν.
Εν αρχή λοιπόν είναι οι πράξεις.
Οπως ήδη ομολογούν πρώτη πράξη εκτός της σωματικής βλάβης (γρονθοκοπήματα) είναι ο κακουργηματικός βιασμός.
Ο ένας δράστης, ο 19χρονος Αλβανός στην έγγραφη ομολογία του λέει ότι αφού εκείνος είχε σεξουαλική δράση στο θύμα, στη συνέχεια το θύμα εξαναγκάστηκε απο τόν δεύτερο, τον 21 ετών Μανώλη γυιό μεγαλοξενοδόχου σε σεξουαλική κακοποίηση.

Μικρογραφία

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της Αστυνομίας στην Ελλάδα γίνονται 200 βιασμοί το χρόνο.
Στη Σουηδία γίνονται 5.500 βιασμοί το χρόνο.
Επομένως αβίαστα προκύπτει  ότι στην Ελλάδα ΔΕΝ καταγγέλλεται ούτε ένας στους 45-50 βιασμούς και οι ειδικοί εκτιμούν ότι οι βιασμοί στη χώρα μας είναι κοντά στις 5.000  το χρόνο.

Περίπου 62 εκατομμύρια γυναίκες στην ΕΕ, δηλαδή 1 στις 3 γυναίκες ηλικίας 15 και άνω, έχει υπάρξει θύμα σωματικής ή και σεξουαλικής βίας.
Επομένως υπάρχει τρομακτικά ανεπτυγμένο έδαφος τρομοκρατίας των θυμάτων και αποθράσυνσης των δραστών.
Επομένως η Πολιτεία δεν μπορεί να πει στους πολίτες της "κοιμηθείτε ήσυχοι, εγώ είμαι εδώ και έχω νόμους για τους δράστες εγκλημάτων".
Αντίθετα οι συνθήκες που επικρατούν "λένε" στους δράστες "ορμήστε σε όποια έχετε βάλει στο μάτι ως όμορφο ή αδύναμο κρίκο ή και τα δυο".
Πάμε τώρα στο δεύτερο επίπεδο μετά τον βιασμό, δηλαδή στην αφαίρεση της ζωής.

Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία της UNISEF:

Κάθε χρόνο 3.500 γυναίκες πεθαίνουν λόγω ενδοοικογενειακής βίας στα 27 κράτη-μέλη της ΕΕ. 

Σύμφωνα με τα στοιχεία της η βία σκοτώνει τις γυναίκες 15-44 ετών περισσότερο από τον καρκίνο, τις επιδημίες και τα τροχαία.

Στην Ελλάδα το παρελθόν προσδιορίζει το παρόν και το μέλλον.

Το 1987 η Ελλάδα έμεινε άφωνη από την δολοφονία της  19χρονης Ζωής από τον συζυγό της 25χρονο Φραντζή.

Πριν ασπρίσουν τα μαλιά του βγήκε έξω. Το ίδιο και ο δράκος Μπέσκος, ο οποίος είχε δράσει το 1984.

Στις ΗΠΑ πρόσφτα μάθαμε ότι δολοφονήθηκε στις φυλακές της Βοστώνης από Ελληνα ο καταδικασμένος σε ισόβια Μπάλτζερ.

Βρισκόταν στις φυλακές αν και ήταν ...89 χρόνων!

Παρατηρούσαμε αυτές τις ημέρες τον Τύπο, ηλεκτρονικό και μη να δούμε αν θα έβαζε τέτοια στοιχεία στα ρεπορτάζ για την δολοφονία της Ελένης στη Ρόδο.

Δεν έβαλε.

Μικρογραφία

Αντίθετα τα ρεπορτάζ ήταν στεγνά, ήταν είχαν "εμπλουτισθεί" με τις αναπόδεικτες και γιαυτό αθλιότητες ενός τρίτου επιπέδου βιας κατά του θύματος.

Του μεταθανάτιου ευτελισμού του. Σε αυτό το στάδιο η βία ασκείται και στην οικογένεια του θύματος που στιγματίζεται σαν οικογένεια μιας κοπέλλας που δεν πήγαινε απλώς γυρεύοντας, αλλά σχεδόν παγίδευε νεαρά αθώα παιδιά στο να την δολοφονήσουν.

Η δημοσιογραφία μεταδίδει με ηλίθια αφιλτράριστο τρόπο "ειδήσεις" όπως η απολογία-ομολογία του 19χρονου Αλβανού που λέει  ότι "η κοπέλλα μου ζήτησε να φέρω και φίλο μου να κάνουμε τριο στο σεξ" Και αμέσως μετά λέει " ο φίλος μου ήταν στην καρότσα του Ντάτσουν και μόλις φτάσαμε στο σπίτι του φίλου μου πίναμε και η Ελένη δεν ήθελε να μετέχει και ο φίλος μου".

Το σπίτι είναι στην άλλη άκρη του νησιού και η διαδρομή ως εκεί είναι 45 λεπτά.

Μικρογραφία

Προφανές είναι το ψεύδος. Η κοπέλλα δεν είδε κάποιον και τον απέρριψε στη στιγμή ως τρίτο. Αντίθετα απο την αρχή ήταν ανύποπτη για τα σχέδιά τους και εκείνοι τα έκρυψαν. Αν είχε ζητήσει η κοπέλλα τρίτο θα κάθονταν όλοι μαζί μπροστά και πάντως δεν θα έκανε μια τόσο μεγάλη διαδρομή για να πει όχι σε κάποιον που είχε δει και είχε εγκρίνει αρχικά αφού δήθεν τον είχε ζητήσει και ας ήταν άγνωστος.

Στην ίδια άθλια ψευδολογία του ο 19χρονος λέει ότι γνώρισε την κοπέλλα και την ίδια ημέρα την πήγε στην παραλία και εκείνη συμπεριφερόταν ως εκδιδόμενη.

Απο που αποδεικνύεται αυτό; Απο τα λόγια του δολοφόνου. Ποιός άλλος θα μπορούσε να τα επιβεβαιώσει;

Μόνο το θύμα. Αλλά δεν ζει. Και έτσι τα λέει εκ του ασφαλούς και αυτά δημοσιεύονται. Μάλιστα με δικαιολογίες του τύπου " εκείνος τα λέει και δεν αποδεικνύονται αφού μπορεί να τα λέει για να ελαφρύνει τη θέση του".

Τι θα έπρεπε να γράψουν;

Οτι οι δολοφόνοι αφού σκότωσαν με πανάγριο τρόπο την κοπέλλα για να ελαφρύνουν τη θέση τους  την ξανασκοτώνουν με ισχυρισμούς που δεν μπορούν να αποδειχθούν ΠΟΤΕ και απο ΚΑΝΕΝΑΝ!

Την σκυτάλη παίρνουν ανθρωποειδή στον ηλεκτρονικό τύπο που στολίζουν το θύμα και δεν λένε λέξη για τα ανθρωποειδή που την βασάνισαν φρικτά επι οκτώ (8) ώρες πριν την σκοτώσουν.

Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο απο τους 5.000 βιασμούς στην Ελλάδα καταγγέλλονται μόνο 200.

Θα αναρωτηθεί κανείς: "Και ποιό λόγο έχουν ορισμένα ΜΜΕ να μεταδίδουν με τέτοιο τρόπο τα ρεπορτάζ αυτά";

Πολλούς. Ενας πρώτος είναι οτι οι συγγραφείς αυτών των κειμένων δεν έχουν καμία σχέση με τη νομική, ενώ για να γράψουν αυτά τα ειδικά θα έπρεπε να έχουν οπωσδήποτε νομική παιδεία για να μην ξαναθάψουν, έστω και αθέλητα τα θύματα.

Ενας δεύτερος είναι ότι η σεξουαλική βία στα ΜΜΕ είναι τρομερά διαδεδομένη και την κρύβουν επιμελώς.

Μικρογραφία

Φωνάζει π.χ. η διάσημη στη χώρα μας Ειρήνη Νικολοπούλου ότι την έδιωξαν βίαια απο το συγκρότημα Λαμπράκη στα χρόνια των Μπέσκων και Φραντζήδων γιατί αντιστάθηκε στη σεξουαλική επίθεση και στην σοβαρή ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ μια δημοσιογράφος αναρωτιέται:

"Γιατί στην Ελλάδα δεν βρέθηκε ΜΙΑ γυναίκα να καταγγείλει περιστατικό σαν αυτά του me Too";

Προφανώς η Νικολοπουλου "τάθελε", άρα δεν είναι θύμα και ας μην αποδεικνύεται πουθενά ότι τάθελε...

Ενας τρίτος λόγος είναι οι άθλιες συνθήκες απόδοσης δικαιοσύνης στα εγκλήματα αυτά.

Από τη μία είναι οι συνθήκες στις δίκες για βιασμούς και σεξουαλικών επιθέσεων, απο την άλλη οι ποινές χάδια και η ταχύτατη έξοδος από τις φυλακές.

Είναι δεκάδες οι περιπτώσεις βιαστών ανηλίκων ανηλίκων που βγαίνουν απο τις φυλακές συντομότατα και συλλαμβάνοναι και πάλι για βιασμούς...

Είναι καραμπινάτες οι δίκες παρωδία, όταν κατηγορούμενοι είναι ισχυροί και επώνυμοι.

Οι ποινές στην Ελλάδα είναι σκόπιμα και όχι μελετημένα απο επιστήμονες τόσο ήπιες για τόσο βαριά εγκλήματα.

Πίσω από την συζήτηση για την θανατική ποινή, η οποία κατά τη γνώμη μας είναι επιβεβελημένη για ορισμένες βαρύτατες περιπτώσεις, όπως ο αποδεδειγμένος βιασμός και τεμαχισμός του θύματος, οι  κατα συρροήν βιασμοί με δολοφονίες κλπ, κρύβεται η αθλιότητα: δεν υπάρχουν όχι ισόβια, αλλά ούτε στοιχειωδώς μεγάλες σε διάρκεια ποινές. Στα 15-20 χρόνια, ό,τι και να έχει κάνει ο καταδιασμένος σε ισόβια είναι έξω.

Στη Δύση υπάρχουν ποινές που π.χ. είναι 100 χρόνια φυλακή, απο τα οποία οπωσδήποτε εκτιτέα τα 60.

Αρα και τη θανατική ποινή αποφεύγουν και το θύμα και τους συγγενείς δεν ξανασκοτώνουν...

Στην περίπτωση της Ελένης θα έπρεπε να υπήρχε μια παρέμβαση του εισαγγελέα προς τα ΜΜΕ. Όπως όταν δίνουν στη δημοσιότητα προς δημοσίευση φωτογραφίες κατηγορουμένων και πριν τη δίκη.

Π.χ. Να απαγορεύσει ο εισαγγελέας τη δημοσίευση οποιουδήποτε αναπόδεικτου ισχυρισμού των δραστών.

Και κατά τη γνώμη μας θα πρέπει να αρχίσει μια συζήτηση για αύξηση των ποινών σε τέτοια εγκλήματα αφού η θανατική ποινή δεν ισχύει...Διαφορετικά πριν γίνουν 35άρηδες οι ειδεχθείς δολοφόνοι του κοριτσιού θα χλευάζουν ελεύθεροι την οικογένεια της αγρίως βασανισθείσας προ και μετά θάνατον Ελένης...

Γιάννης Ντάσκας