Τετάρτη - 18 Οκτωβρίου 2017

Γιατί πρέπει όλοι να ζούμε με ένα συγκεκριμένο μοτίβο;

Γιατί πρέπει όλοι να ζούμε με ένα συγκεκριμένο μοτίβο;

ο ραντεβού με την «Κυρία της νύχτας», τη Λίνα Σακκά είχε δοθεί σε μια παραλία της Αττικής, λόγω του ζεστού καιρού που επικρατούσε μέσα στο χειμώνα και, πρέπει να σας πω ότι η κουβέντα μας αυτή διακόπηκε αρκετές φορές από τα γέλια του γιού της και του φίλου του που έπαιζαν χαρούμενοι στην ακροθαλασσιά.

Εκείνη, ανανεωμένη και δυνατή μου έδωσε το στίγμα της για το ποιά ήταν και ποιά είναι σήμερα.
Είναι μια νέα μαμά που δεν θέλει να ακολουθεί τα στερεότυπα, ένας άνθρωπος που ποτέ δεν μπήκε σε καλούπια, αν και την έσπρωχναν.
Της αρέσει να δοκιμάζει και να δοκιμάζεται, γι’ αυτό και αποφάσισε να δεχθεί την πρόταση της Φρόσως Λύτρα και να ενσαρκώσει τη Λιάνα Περέζ. Με τη Λιάνα Περέζ αισθάνεται ότι κάνει κάτι διαφορετικό από ότι έχει κάνει μέχρι σήμερα.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Πού γεννήθηκες, πού μεγάλωσες και από πού «κόλλησες το μικρόβιο»;

Γεννήθηκα στην Κύμη Ευβοίας λόγω του ότι ο πατέρας μου ήταν διορισμένος ως τεχνικός του ΟΤΕ εκεί μιας και είχε πάει για να περάσει τις πρώτες γραμμές του τηλεφώνου στην Κύμη και απέναντι στη Σκύρο. Η μητέρα μου ήταν έγκυος εκείνη τη περίοδο και έτσι γεννήθηκα εκεί. Μετά από δύο χρόνια γυρίσαμε στην Αθήνα. Ουσιαστικά μεγάλωσα στην Κυψέλη, είμαι παιδί του κέντρου.

Πηγαίνοντας στο σχολείο είχα λάβει μέρος σε πολλές παραστάσεις σχολικές και τότε άρχισα να καταλαβαίνω ότι αυτό που έκανα μου άρεσε. Οπότε τελειώνοντας το σχολείο και όταν ήρθε η στιγμή να πάρω μια απόφαση για να δω τι θα κάνω, είπα ότι θέλω να πάω σε μια σχολή θεάτρου. Αυτό που έκανα δηλαδή σα παιδί να το κάνω και επαγγελματικά γιατί το «γέμισμα» που ένιωθα μέσα μου ήταν πολύ σπουδαίο. Κάποιον δεν είχα για να «κολλήσω το μικρόβιο», αλλά, χρόνια αργότερα έμαθα ότι η γιαγιά μου η μητέρα του πατέρα μου η Σταυρούλα υπήρξε εξαιρετική καλλίφωνος και έπαιρνε μέρος και στα τοπικά πανηγύρια και τραγουδούσε εξαιρετικά. Τα αδέρφια της ήταν οργανοπαίκτες. Οπότε αν υπήρξε κάποιο γονίδιο καλλιτεχνικό, από κει το έχω πάρει (γέλια).

Έδωσα λοιπόν εξετάσεις στο Θέατρο Τέχνης γιατί ήξερα ότι το θέατρο αυτό κουβαλούσε μια ιστορία. Ήμουνα πολύ τυχερή γιατί με πήρανε με υποτροφία δίνοντάς μου από το πρώτο έτος και μετά, ρόλους στο υπόγειο, ο κος Κουγιουμτζής μου έδειξε εμπιστοσύνη. Συμμετείχα στον «Μικρό Πρίγκηπα» και στη συνέχεια λάμβανα μέρος στις παραστάσεις του Θεάτρου Τέχνης.

Πώς προέκυψε η «Κυρία της νύχτας»;

Η Κυρία της νύχτας προέκυψε από ένα τηλεφώνημα που μου έκανε η Φρόσω Λύτρα. Με πήρε και μου είπε ότι διάβασε ένα μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρρή. Μου είπε λοιπόν ότι αυτό πρέπει να γίνει ένα θεατρικό, έχει φοβερή ατμόσφαιρα, εξαιρετικούς χαρακτήρες, μια πλοκή ιδιαίτερη, έχει σασπένς και την ομορφιά της δεκαετίας του ΄50. Εγώ, αλήθεια είναι ότι περίμενα αρκετό καιρό προκειμένου να μου έρθει μια πρόταση που να έχει αρκετό ενδιαφέρον για μένα, δηλαδή ήθελα η επανάκαμψη να γίνει με ένα τρόπο ιδιαίτερο και όχι επειδή έπρεπε να γυρίσω στη δουλειά και να το κάνω ντε και καλά.
Η πρόταση αυτή, ήταν ακριβώς αυτό που ήθελα. Συγκινούμαι πολύ, γιατί πραγματικά δουλέψαμε πολύ το κείμενο, σχεδόν οχτώ μήνες, κουραστήκαμε πολύ, αγχωθήκαμε, ψάχναμε τον κατάλληλο χώρο, δεν τον βρίσκαμε αλλά τελικά όλα πήγαν καλά. Ο τρόπος που ο κόσμος έχει αγκαλιάσει την παράσταση είναι πολύ συγκινητική και μας δείχνει ότι οι κόποι μας ανταμείφθηκαν.

Η επιστροφή στο θέατρο σηματοδοτεί κάτι;

Σηματοδοτεί μια επανεκκίνηση. Αισθάνομαι ότι ξεκινάω κάτι καινούργιο από την αρχή έχοντας την εμπειρία του παρελθόντος, έχοντας συμπληρώσει μια εικοσαετία στο χώρο και έχοντας γίνει μανούλα. Νιώθω πολύ πιο ώριμη, πιο δυνατή και πιο γεμάτη να υπηρετήσω το θέατρο με τα περισσότερα εφόδια που έχω σαν άνθρωπος. Αισθάνομαι ότι μπορώ να σταθώ πιο τίμια απέναντι στο θέατρο τώρα.

Αν βάζαμε σε μια ζυγαριά από τη μια μεριά τη τηλεόραση και από την άλλη το θέατρο;

Με το χέρι στη καρδιά νομίζω ότι η ζυγαριά θα ήταν ισομερής. Η εμπειρία, η αγάπη και ό,τι έχω κερδίσει από την τηλεόραση είναι πράγματα τα οποία τα εκτιμώ βαθιά όλα αυτά τα χρόνια που έχω δουλέψει. Το θέατρο τώρα, είναι ένα ζωντανό κομμάτι. Κάθε μέρα παίζοντας μπορείς να δώσεις στον ρόλο και κάτι διαφορετικό, να τον πλάσεις, να τον πας παραπέρα. Η αναμέτρηση είναι με τον εαυτό σου, φτάνεις στα όριά σου. Η επαφή που έχεις με τον κόσμο είναι κάτι τρομερό. Ενώ στην τηλεόραση αν κάτι δεν πάει καλά μπορείς να το διορθώσεις. Στο θέατρο δεν υπάρχει «στοπ να το ξαναπάμε».

Ποιές από τις δουλειές σου θα διάλεγες σαν πιο ενδιαφέρουσες;

Κοίταξε, μια δουλειά που με έχει στιγματίσει ήταν όταν τελείωσα τη σχολή και έπαιξα στην Επίδαυρο στους Όρνιθες του Αριστοφάνη με σκηνοθετική επιμέλεια του Κουγιουμτζή και του Λαζάνη, σε σκηνοθεσία του Κουν. Έκτοτε δεν έχω ξαναπαίξει στην Επίδαυρο... και ούτε ξέρω αν θα παίξω και ποτέ... (γέλια).
Αισθάνομαι πολύ τυχερή γιατί μετά μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω κωμωδία αλλά να παίξω και σε δραματικές σειρές και χαίρομαι που δεν έβαλα τον εαυτό μου σε μια μανιέρα, σε ένα καλούπι να κάνω συγκεκριμένα πράγματα. Αν και πήγαν να με οδηγήσουν προς τα εκεί συνθήκες και άνθρωποι, θεωρώ ότι απέφυγα την τυποποίηση επιτυχώς.
Στην τηλεόραση ξεχωρίζω το «Φως του φεγγαριού» μια δραματική σειρά, αλλά και τις «Γοργόνες» που είναι κωμωδία. Έπαιξα βέβαια και στις σειρές «Η αγάπη ήρθε από μακριά», «Για μια γυναίκα και ένα αυτοκίνητο». Ο Μανούσος Μανουσάκης ήταν από τους πρώτους ανθρώπους που με εμπιστεύθηκαν σε δύο διαφορετικά πράγματα.

Είχες πει παλιότερα σε συνέντευξή σου ότι «μετά από πολύ δουλειά με τον εαυτό μου απαλλάχθηκα από τα φαντάσματα του παρελθόντος». Τι εννοούσες;

Εννοούσα ότι ήμουν ένα παιδί βαθιά μελαγχολικό και ανήσυχο. Δεν θα λέγαμε ότι ήμουν από τις περιπτώσεις ισορροπημένη... χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει ότι ήμουν και ανισσόροπη, απλώς είχα μια υπερευαισθησία... είχε να κάνει με την παιδική μου ηλικία, είχε να κάνει με τραύματα της παιδικής ηλικίας καθαρά. Κάποια στιγμή ένιωθα ότι μπλόκαρα η ίδια τον εαυτό μου. Αισθάνθηκα την ανάγκη να ξεμπερδέψω το εσωτερικό μου χάος και ο μόνος τρόπος για να το κάνω αυτό ήταν να απευθυνθώ σε έναν ειδικό. Όταν πήγα λοιπόν στον ειδικό και ξεκινήσαμε τα ραντεβού, ήταν πολύ λυτρωτικό για μένα. Ήταν βέβαια μια δύσκολη χρονοβόρα και επίπονη εργασία, αλλά εγώ μπόρεσα και ισορρόπησα μέσα από αυτή.

 

Γιατί έχει πιάσει πανικός όχι μόνο τις γυναίκες αλλά πολλούς ανθρώπους;

Εμάς τις γυναίκες που μεγαλώνουμε δεν πρέπει να μας πιάνει πανικός και να βγαίνουμε στη γύρα για αναζήτηση γιατί αυτό οδηγεί σε βεβιασμένες κινήσεις. Και έχει συμβεί σε πολύ κόσμο. Ένας άνθρωπος που τα έχει καλά με τον εαυτό του και είναι ισορροπημένος μέσα του, θα τα βρει όλα στη ζωή του, όλα θα έρθουν και όλα θα γίνουν. . .
Αντιλαμβάνομαι ότι η ζωή είναι μικρή αλλά δεν πρέπει όλοι να ακολουθούν το ίδιο μοτίβο ζωής, γιατί ενδεχομένως μπορεί και να μην τους ταιριάζει. Το θέμα είναι να ακολουθήσουμε όλοι οι άνθρωποι τις πραγματικές μας επιθυμίες και όχι τις επιθυμίες των γονιών, συγγενών και φίλων. Δεν είναι κακό να παραδεχτούν μερικοί ότι θέλουν να ζήσουν με ένα τρόπο διαφορετικό.
Γιατί πρέπει όλοι να ζούμε με ένα συγκεκριμένο μοτίβο;
Πρέπει να κάνουμε μια κουβέντα με τον εαυτό μας για να καταλάβουμε τι πραγματικά είναι αυτό που θέλουμε.

Κοιτώντας πίσω τι βλέπεις τώρα;

Βλέπω ότι έχω κάνει ένα μεγάλο αγώνα, δεν μου δόθηκε απλόχερα τίποτα, έπρεπε να αγωνιστώ σχεδόν για τα πάντα. Αγώνας, προσπάθεια , δουλειά, δουλειά και δουλειά... Είκοσι χρόνια τώρα που είμαι σε αυτόν το χώρο, αυτό έκανα πάντα.
Η Λίνα παλιά δεν απολάμβανε. Έβαζε τον εαυτό της στον τοίχο και τον πυροβολούσε. Ίσως γιατί με αναγνώριζε ο κόσμος και αισθανόμουν μεγάλο βάρος ευθύνης. Η πίεση ήταν μεγάλη. Ήθελα να βγάζω ασπροπρόσωπους τους ανθρώπους που με εμπιστεύονταν και φυσικά και τον εαυτό μου.
Τώρα όμως έχω χαλαρώσει κι απολαμβάνω τη ζωή όπως μου έρχεται.

Οι ΘΕΑΤΡΙΚΕΣ ΣΚΗΝΕΣ και η ομάδα, «naan» παρουσιάζουν το μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή, «Η κυρία της νύχτας» στο θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ.

Το έργο που πρωτοπαρουσιάστηκε από την ομάδα το καλοκαίρι του 2016 για 25 μόνο παραστάσεις, σε μια παραδοσιακή αυλή στο Γκάζι, βρήκε θερμή ανταπόκριση από το κοινό.

Αυτός είναι και ο λόγος που η ομάδα με την στήριξη των Θεατρικών Σκηνών, αποφάσισε να επαναλάβει το εγχείρημα μεταμορφώνοντας το θέατρο ΚΙΒΩΤΟΣ, σε σκοτεινό film noir theater και διατηρώντας όλα τα γοητευτικά στοιχεία της εποχής του 50 καθώς και την μυθιστορηματική σαγήνη του συγγραφέα Γιάννη Μαρή.

Το μυθιστόρημα «Η κυρία της νύχτας» δημοσιεύτηκε το 1955 στην εφημερίδα «Ακρόπολις» σε συνέχειες και χαρακτηρίστηκε ως αισθηματικό θρίλερ. Η ηρωίδα, μια μοιραία γυναίκα της δεκαετίας του 50 με το όνομα Λιάνα Περέζ, εμφανίζεται από το πουθενά αναστατώνοντας, την κοσμική κοινωνία της Αθήνας. Σαν ένας σκοτεινός άγγελος από την κόλαση, όπως ήταν και ο δεύτερος τίτλος του μυθιστορήματος, προκαλεί τον έρωτα, τον θάνατο και την καταστροφή ψιθυρίζοντας το μοιραίο και σκοτεινό μυστικό της στα θύματα της.

Κυρία της Νύχτας": Η ταυτότητα της παράστασης

Παίζουν Οι Ηθοποιοί
Λίνα Σακκά, Όθωνας Μεταξάς, Δημήτρης Γεωργαλάς, Αγησίλαος Αλεξίου, Στάθης Ματζώρος, Κωνσταντίνος Αρνόκουρος, Φανή Γέμπτου, Κατερίνα Νικολοπούλου, Χριστόφορος Μπαρμπαγιάννης, Αλέξης Φουσέκης.
Σε εμφάνιση έκπληξη, στο ρόλο του Ιωακείμογλου, ο Αλέξανδρος Ρήγας.
Τραγούδι
Φανή Γέμπτου, Όθωνας Μεταξάς
Χορός
Αλέξης Φουσέκης, Αναστασία Κελέση
Θεατρική Μεταφορά - Σκηνοθεσία
Φρόσω Λύτρα
Σκηνογραφία
Μανόλης Παντελιδάκης
Μουσική
Μιχάλης Νιβολιανίτης, Αλέξανδρος Χρηστάρας
Κοστούμια
Νίκος Χαρλαύτης
Φωτογραφία - Μακιγιάζ
Αχιλλέας Χαρίτος
Χορογραφία
Αλέξης Φουσέκης
Σχεδιασμός Φώτων
Σάκης Μπιρμπίλης
Εικαστικοί Καλλιτέχνες
Έλενα Παπαδημητρίου, Βασίλης Πέρρος
Executive Producer
Παναγιώτης Τρύφων

ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΑ

Τα Ντοκουμέντα είναι μια δημοσιογραφική ιστοσελίδα ειδήσεων, ερευνών, αποκαλύψεων και απόψεων, με την επιμέλεια του Γιάννη Ντάσκα.

ΠΡΟΣΦΑΤΕΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ

Newsletter

Συμπλήρωσε το e-mail σου και θα λαμβάνεις κάθε Πέμπτη το εβδομαδιαίο newsletter του ntokoumenta.gr με όλα τα νέα της Ελλάδας