Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

RPM

VintageStories #8: Η Rover 200, ο Βρετανικός "Ταύρος με Τοξότη"

Το πλέον επιτυχημένο μοντέλο της Rover, που ταυτόχρονα ήταν και ο καλύτερος πρωταγωνιστής ελληνικής σειράς!
RPM
Τρί, 17/07/2018 - 13:08
Γράφει o Φίλιππος Ντάσκας
Πίσω όψη κόκκινης Rover 200 GTi, με μια πεντάθυρη έκδοση σε μπλε χρώμα προφίλ στο πίσω μέρος

Έπειτα από επτά ιστορίες από το παρελθόν, έχει έρθει η ώρα να εγκαταλείψω τον πρώτο ενικό για μία εξαίρεση - κι αυτή, μόνο και μόνο, επειδή είναι η προσωπική μου αλήθεια, καθώς ήρθε η ώρα να παραδεχτώ τον δικό μου έρωτα. Ένα αυτοκίνητο που κάνει πράξη την ενδιαφέρουσα ιδέα των Αμερικάνων πως “τα σκουπίδια του ενός είναι ο θησαυρός του άλλου”.

Όχι ότι η Rover 200, καθώς περί αυτής πρόκειται, είναι ή ήταν σκουπίδι καθ’οιονδήποτε τρόπο. Απλώς ανήκει σε εκείνο το κλαμπ των αυτοκινήτων που, εξαιτίας των όσων συνέβησαν πριν και μετά την ύπαρξή του στην εταιρεία που το παρήγαγε, του έχουν κολλήσει τη “ρετσινιά”.

Και μια που είπαμε για το “πριν”, το πριν της Rover 200 ήταν -ξανά- η British Leyland. Το γιγαντιαίο συνονθύλευμα βρετανικών αυτοκινητοβιομηχανιών που άφησε στάχτη σε όποια μάρκα πέρασε από μέσα του - με την εξαίρεση των Land Rover και Jaguar που, ωστόσο, χρειάστηκαν δεκαετίες τεράστιων επενδύσεων για να βρουν εν τέλει σήμερα τον βηματισμό τους.

Μικρογραφία

Όπως και στην περίπτωση της Triumph Dolomite, που αναλύσαμε στο προηγούμενο κείμενο, η Rover 200 ήταν ένα προϊόν με μπερδεμένη γέννα.

Η Leyland, έχοντας πλέον ξεμείνει από ρευστό και όντας ήδη από το 1975 κρατική, αποφάσισε να υπογράψει to 1984 με τη Honda την τέταρτη κατά σειρά συνθήκη συνεργασίας για την από κοινού εξέλιξη ενός νέου μοντέλου που θα αντικαθιστούσε το Rover 213/216 (στην ουσία απλά ένα Honda Ballade με άλλα σήματα και υφάσματα) που με τη σειρά του αντικατέστησε το Triumph Acclaim (επίσης στην ουσία απλά ένα Honda Ballade με άλλα σήματα) που, με τη σειρά του, όπως ίσως θυμάστε, αντικατέστησε το Triumph Dolomite.

Οι μηχανικοί της Austin Rover, που στο μεταξύ είχαν ήδη εργαστεί με τη Honda για την εξέλιξη των Rover 800/Honda Legend, κινήθηκαν τάχιστα στη λογική της συνεργασίας με τους Ιάπωνες, ωστόσο τα πράγματα πήραν μια δραματική τροπή.

Μικρογραφία

Βλέπετε, οι Ιάπωνες δεν είδαν πολύ θετικά το γεγονός πως η προηγούμενη συνεργασία τους με τους Βρετανούς για τα 800/Legend, είχε ως αποτέλεσμα τα δύο αυτοκίνητα να μοιράζονται μόλις το 20% των εξαρτημάτων τους. Έτσι, το πρότζεκτ για το νέο 200 πήρε το δρόμο για τη χώρα του Ανατέλλοντος Ηλίου, και μαζί και 30 μηχανικοί και σχεδιαστές της Austin Rover.

Και, αν και σχεδιαστικά η Rover 200 ήταν ξεκάθαρη Rover, με το σφηνοειδές σχήμα της από τον Roy Axe να δημιουργεί μια σαφή οικογενειακή ομοιογένεια με την 800, από κάτω τα πράγματα ήταν εντελώς διαφορετικά, καθώς το ποσοστό κοινών εξαρτημάτων έφτασε το 80%.

Μικρογραφία

Η Honda παρείχε το σασί, αλλά και τους κινητήρες - περίπου.

Η αλήθεια είναι πως, όταν παρουσιάστηκε το 1989, η νέα Rover 200 ήταν μισή-μισή. Αν αγόραζες την 216i στα 1600 κυβικά, ο κινητήρας και το κιβώτιο ήταν της Honda. Αν όμως προτιμούσες την 214i, στα 1400 κυβικά με διπλό εκκεντροφόρο και 16 βαλβίδες, έπαιρνες τον ολοκαίνουριο κινητήρα Σειράς Κ.

Και τα καλά νέα δεν τελείωναν εκεί - ανοίγοντας την πόρτα, σε υποδεχόταν μια καμπίνα κλάσεις ανώτερη από οποιοδήποτε Ford, Volkswagen ή Opel της εποχής. Ξύλο, ένα ταμπλώ που ενωνόταν με τις πόρτες, δέρμα και ένα layout με εργονομική τελειότητα.

Μικρογραφία

Σύντομα, η Rover 200 έγινε ολόκληρη οικογένεια: το πεντάθυρο hatchback ακολούθησε το σεντάν (που διαφοροποιήθηκε, παίρνοντας το όνομα 400), όπως επίσης και το τρίθυρο hatchback με την περίεργη τρίτη κολώνα που θύμιζε το Ford Sierra και την έκδοση GTi.

H οροφή σύντομα εγκατέλειψε το τρίθυρο αμάξωμα, δημιουργώντας το… “αντικείμενο του πόθου” (μου) Cabriolet, το 400 απέκτησε και στέισον έκδοση, ενώ η πλατφόρμα του R8 (όπως ήταν ο κωδικός εξέλιξης) γέννησε και το εκπληκτικό Coupé Tomcat.

Μικρογραφία

Το εξαιρετικό Tomcat αποτέλεσε το tour de force της Rover για τη γκάμα της 200, προικισμένο με δύο δίλιτρους βενζινοκινητήρες Σειράς Τ, στα 136 (ατμοσφαιρικό) και 200 (τούρμπο) άλογα (θυμηθείτε, 200 άλογα από δίλιτρο μοτέρ και μιλάμε για το 1992) που έφερνε το 0-100 σε 6.2 δευτερόλεπτα και έπιανε 240 km/h τελική.

Μαζί με τα 236 Nm ροπής, τα 15άρια ελαστικά Michelin Pilot και το διαφορικό περιορισμένης ολίσθησης, το 220 Turbo Coupé ήταν μια εξαιρετική επίδειξη των ικανοτήτων της Rover, που έδειχνε επιτέλους να βρίσκει το ρυθμό της ως σοβαρός κατασκευαστής και στην Ευρώπη.

Σίγουρα πάντως και στην Ελλάδα καθώς οι προσπάθειες της ΒΙΑΜΑΞ άρχισαν να πιάνουν τόπο. Η μικρή Rover έφερνε στη μικρομεσαία κατηγορία μια premium αίσθηση και το σλόγκαν “Πάνω απ’όλα είναι Rover” καλλιεργούσε τις προσδοκίες των οδηγών - και δικαίως.

Μικρογραφία

Όμως για μένα, είτε μιλήσουμε για τα… παροιμοιώδη προβλήματα της Σειράς Κ, είτε για την επιτυχημένη εμπορική πορεία της Rover 200, μία είναι αυτή που έχει κολλήσει σαν ιδιότυπη εγκεφαλική τσίχλα και δεν λέει να φύγει.

Θυμάστε μια καλτ αστυνομική σειρά της δεκαετίας του ’90 με τίτλο “Ταύρος με Τοξότη”; Ο Μανούσος Μανουσάκης σκηνοθετούσε την Πέγκυ Σταθακοπούλου και τον Γιάννη Βούρο σε ένα δίδυμο Λόις Λέιν - Κλαρκ Κεντ (χωρίς την κάπα του Σούπερμαν και τις υπερδυνάμεις) καθώς πολεμούσαν το οργανωμένο έγκλημα, συμμορίες βιομηχάνων που μόλυναν το περιβάλλον και πορτοφολάκηδες - και η υπέροχη Rover 214i Cabriolet που οδηγούσε η πρωταγωνίστρια (αφού πρώτα έβγαζε τις ψηλοτάκουνες γόβες της και τις ακουμπούσε στο ταμπλώ), θα πω πως ήταν η αληθινή πρωταγωνίστρια της σειράς.

Για να μη μιλήσω για το ότι πάντοτε την πάρκαρε ξεσκέπαστη (λες και υπήρχε ποτέ περίπτωση να συμβεί αυτό στην Αθήνα των 90s - ή ακόμα και τη σημερινή). Για του λόγου το αληθές, εδώ η υπέροχη Cabriolet καταδιώκεται από ένα (εξίσου υπέροχο) Fiat X1/9 - στο 25ο λεπτό μπορείτε να δείτε και τα δύο!

Πείτε ό,τι θέλετε, αλλά οι Βρετανοί ήξεραν να φτιάχνουν promo βίντεο για τα μοντέλα τους!

Φίλιππος Ντάσκας