Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

ART & LIFE

Γεράσιμος Ευαγγελάτος: «Στα σόσιαλ μίντια όλοι είναι οργισμένοι»

Ο στιχουργός του μιούζικαλ «Απλή Μετάβαση» μιλάει για τα οργισμένα social media με… βαρύτητα φτερού
ART & LIFE
Τετ, 13/02/2019 - 20:01
Γράφει o Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης

Ο στιχουργός δοκιμάζεται στο μιούζικαλ «Απλή Μετάβαση», για την φυγή εν μέσω κρίσης και μιλάει για τα οργισμένα σόσιαλ μίντια με… βαρύτητα φτερού και για την ωριμότητα μέσα από αυτά.

«Φέρνω βόλτα τα χέρια / πιάνω λέξεις στην τύχη. / Στα δικά μου τραγούδια / έτσι γράφονται οι στίχοι. / Δανεικό πανωφόρι / φαρδύ και μοιραίο. / Εαυτέ μου, προχώρει / να βρεις το σπουδαίο». Όταν ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος έγραφε, σαν αυτοβιογραφία του για την «Βαβέλ» του (μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη και τη Νατάσα Μποφίλιου) τα «Δικά μου τραγούδια», εξέφραζε – όπως μου το εξομολογείται - «την απόλυτη αμηχανία μου, σε μια εποχή απόλυτης καταστροφής. Που έπρεπε να καθίσω να γράψω ωραία πράγματα, ενώ μέσα μου γινόταν κατακλυσμός». Ήταν και η εποχή που βοούσαν τα σόσιαλ μίντια, υπέρ και κατά, για όσα η Νατάσα Μποφίλιου είχε πει για το βουνό και τους ρατσιστές, ήταν και η θέρμη της δημιουργίας. Ε, ήρθε και η αμηχανία.

Μικρογραφία

Εκείνη η αμηχανία πέρασε.

Ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος, ο στιχουργός (ο ποιητής, αν θέλετε, του «Η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει» και του «Δεν έχω μάθει δυστυχώς να μην ανήκω, μια στο βοσκό, μια στο μαντρί και μια στο λύκο»), κάθισε, μηδένισε, σκέφτηκε, αποτίμησε. Και λέει να ξαναρχίσει από το μηδέν. Για το υλικό ενός νέου δίσκου – έργου μαζί με τον Θέμη Καραμουρατίδη και την Νατάσα Μποφίλιου. Είπα (ή μάλλον έγραψα) μηδένισε. Εντάξει, όχι ακριβώς. Προτού να μηδενίσει για το επόμενο βήμα, παρέδωσε, μαζί με τον συνθέτη συνοδοιπόρο του, ένα σύγχρονο ελληνικό μιούζικαλ στο Εθνικό. «Απλή μετάβαση» ο τίτλος. Όπως και το εισιτήριο των οκτώ νέων ανθρώπων, κάπου εκεί «στα τριάντα και βάλε», της γενιάς του δηλαδή, που βρίσκονται εν μέσω ελληνικής κρίσης και εν μέσω Brexit, σε μια αίθουσα του «Ελ.Βενιζέλος» να περιμένουν να πετάξουν για τη Βρετανία. Για να βρουν καλύτερη ζωή. «Σε μια χώρα που πιστεύουν ότι μπορεί να σηκώσει τα όνειρά τους».

Το στόρι το είπαμε. Τι σημαίνει όμως αυτό; Μια αναζήτηση. Μια «ενδοσκόπηση και ψυχανάλυση», όπως ετοιμάζεται κι εκείνος να την κάνει γράφοντας, «από το μηδέν», τα καινούργια τραγούδια, αφού ξεκαθαρίσει τι θέλει να πει. Έτσι κι οι ήρωές του. Όλοι αναγνωρίσιμοι. Πρόσωπα από το φιλικό του περιβάλλον, με αντίστοιχες πραγματικές ιστορίες. «Αναγνωρίσιμοι Νεοέλληνες». «Στήνοντας αυτό το έργο, που το Εθνικό πήρε πολύ μεγάλο ρίσκο και μας ανέθεσε, βρεθήκαμε να αναζητούμε τι σημαίνει πατρίδα, τι παίρνουμε μαζί μας από αυτήν, τι αφήνουμε πίσω», μου εξηγεί. «Αυτή η διεργασία μας έφερε αντιμέτωπους με τους φόβους και τις ανασφάλειές μας σε έναν κόσμο σαν κι αυτό. Εκείνο που μας εξέπληξε, όμως, ήταν ότι καταλήξαμε σε κάτι αισιόδοξο. Εκείνο το «θα τα καταφέρουμε πάλι». Θέλαμε απλώς να πάρουμε αποστάσεις από το εδώ και τώρα και να πλάσουμε ένα μιούζικαλ για το εδώ και τώρα, για την γενιά των 30 και κάτι ή παρά κάτι που αντιμετωπίζουμε την σημερινή κατάσταση».

Μικρογραφία

Χρησιμοποίησαν, μου λέει, τους διεθνείς κώδικες του μιούζικαλ, «ανοίγοντας ένα διάλογο με το τι παράγεται διεθνώς σε αυτό το είδος την τελευταία εικοσαετία. Στην Ελλάδα είμαστε πολύ μουδιασμένοι ακόμη απέναντι σε αυτό το είδος και καταφεύγουμε σε γνωστά από το σινεμά μιούζικαλ και άλλα. Το μιούζικαλ δεν σημαίνει σώνει και καλά απόδραση. Είναι και πολιτικό…». Τον διακόπτω. Το δικό σας μιούζικαλ είναι πολιτικό; - τον ρωτάω. «Οτιδήποτε βαθιά ανθρώπινο είναι πάντα πολιτικό. Ένα έργο που επιχειρεί να καταγράψει τι ζούμε και πως το αντιμετωπίζουμε αυτό που ζούμε είναι πολιτικό». Και αυτό διανθισμένο με 30 τραγούδια που είτε προάγουν τη δράση επί σκηνής, είτε την φωτίζουν. Κι ένα «οργανικό δέσιμο της μουσικής με το λόγο. Είναι ένα πείραμα», κλείνει αυτή του τη σκέψη.

Έζησαν τη λαίλαπα των σόσιαλ μίντια κάπου εκεί γύρω στην «Βαβέλ» τους. Τι τους έμαθε αυτό; «Ωριμάζουμε κι εμείς μέσα από τα σόσιαλ μίντια, όπως όλοι. Τα είδαμε να μπαίνουν στην ζωή μας, να διαστρεβλώνουν τα λόγια μας και την καθημερινότητά μας. Μαθαίνουμε. Μαθαίνουμε πια να κρατάμε ισορροπίες. Στα σόσιαλ μίντια όλοι είναι οργισμένοι. Όχι για το λόγο πάνω στον οποίο τοποθετούνται, αλλά γιατί φερ’ ειπείν έχουν ξυπνήσει στραβά. Μαθαίνουμε κι εμείς, λοιπόν. Οτιδήποτε έχει καταγραφεί στα σόσιαλ μίντια για οποιονδήποτε έχει την βαρύτητα φτερού. Εμείς πλέον προτιμάμε να μιλάμε μέσα από την τέχνη μας. Από τα έργα μας».

Μιλήσαμε όμως και για τους ήρωες της «Απλής μετάβασης», του μιούζικαλ που υπογράφει ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος με τον Θέμη Καραμουρατίδη στη μουσική σύνθεση και τον Μίνω Θεοχάρη στη σκηνοθεσία. Είναι, είπε ο στιχουργός, αναγνωρίσιμοι Νεοέλληνες. Τι είναι τελικά για κείνον ο Νεοέλληνας; Ποια είναι τα θετικά και τα αρνητικά του; «Είναι θερμόαιμος, ανυπόμονος, δεν θα επενδύσει πάρα πολύ χρόνο για να ενημερωθεί, αλλά θα επενδύσει πολύ για να εκφραστεί. Είναι ενθουσιώδης και παθιασμένος. Το συγκινητικό είναι ότι αυτά όλα είναι και τα θετικά και τα αρνητικά του. Κι ανάλογα με τις περιστάσεις να αποδώσουν κάτι πανέμορφο ή κάτι εφιαλτικό».

Μικρογραφία

Με μια εβδομάδα διαφορά από την πρεμιέρα τους στο Εθνικό, με πρωταγωνιστές την Μαρίζα Ρίζου και τον Κωνσταντίνο Ασπιώτη, ο Γεράσιμος Ευαγγελάτος με τον Θέμη Καραμουρατίδη και την Νατάσα Μποφίλιου ετοιμάζονται για μια ακόμη πρεμιέρα. Σε έναν νέο χώρο, το «Κρεμλίνο» στον Πειραιά, «ο οποίος δεν τους έχει απογοητεύσει ποτέ», όπως μου λέει. «Έναν χώρο που θα στεγάσει το καινούργιο μας σχέδιο και όνειρο: Να πάρουμε απόσταση από το δικό μας ρεπερτόριο και να γυρίσουμε στις ρίζες μας, καθένας από μας. Σε εκείνο που μας έκανε να αγαπήσουμε το ελληνικό τραγούδι. Να ξαναγνωρίσουμε από ποιον δρόμο ο καθένας μας έφτασε σε αυτό. Και, πιστέψτε με, είναι τεράστιες οι διαφορές. Και τις έχουμε αφήσει να φαίνονται στο πρόγραμμα» (στο «Κρεμλίνο» του Πειραιά, με την μουσική παράσταση «Ελληνικά διάφορα», από 22 Φεβρουαρίου).

Τον ρωτάω, στο φινάλε της κουβέντας μας, και πριν ξεκινήσει «από το απόλυτο μηδέν» για τα νέα τους τραγούδια και την προσωπική του «ενδοσκόπηση και ψυχοθεραπεία» με την γραφή τους, αν έχει κάποιο άλλο σχέδιο, κάποιο άλλο έργο σαν την «Απλή μετάβαση» του Εθνικού στα σκαριά. «Αυτό είναι ένα μεγάλο όνειρό μου», απαντάει. «Να φτιάξουμε ένα κοινό που θα ενδιαφέρεται για την πρωτότυπη παραγωγή ελληνικών έργων και σε αυτό θα ήθελα να εστιάσουμε».

«Γι’ αυτό κι εγώ θα κοιμηθώ με το παράθυρο ανοιχτό / να μετρηθώ με τη ζωή που μου ’χει μείνει», που έχει γράψει ο ίδιος. Ή, ακόμη καλύτερα, «Από κάπου έρχεται μια μακρινή μουσική / σε ξεσηκώνει... θέλεις να βγεις, ν’ ακολουθήσεις τη μεγάλη πορεία / νιώθεις πως γράφεται ιστορία». Έτσι…

Info

«Απλή μετάβαση», μιούζικαλ των Γεράσιμου Ευαγγελάτου και Θέμη Καραμουρατίδη, από 15 Φεβρουαρίου στη Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» του Εθνικού Θεάτρου (Αγ.Κωνσταντίνου – Κτίριο Τσίλερ). Κείμενο, Στίχοι τραγουδιών: Γεράσιμος Ευαγγελάτος. Σκηνοθεσία: Μίνως Θεοχάρης. Μουσική σύνθεση, Ενορχήστρωση: Θέμης Καραμουρατίδης. Σκηνογράφος - Ενδυματολόγος: Ηλένια Δουλαδίρη. Κίνηση: Αμάλια Μπένετ. Επιμέλεια ορχήστρας: Δημήτρης Σιάμπος. Φωτισμοί: Σάκης Μπιρμπίλης. Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου. Διανομή. Άρης: Κωνσταντίνος Ασπιώτης. Γιώργος: Κωνσταντίνος Γαβαλάς. Μαρία: Μαρία Διακοπαναγιώτου. Δάφνη: Χαρά Κεφαλά. Νταμόν: Νίκος Λεκάκης. Λένα: Μαρίζα Ρίζου. Σπύρος: Φοίβος Ριμένας. Νεφέλη: Νάνσυ Σιδέρη. Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Τετάρτη, Πέμπτη, Παρασκευή, Σάββατο στις 21:00 και Κυριακή στις 18:00. Εισιτήρια: 10-15 ευρώ και ανέργων κ.λπ. 5 ευρώ.

Παύλος Ηλ. Αγιαννίδης