Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Ελεύθερη γραφή

Άποψη: Η κατηφορική πορεία της ελληνικής Δικαιοσύνης

Σαν τρελό φορτηγό, με τα φρένα σπασμένα η Δικαιοσύνη κατρακυλάει στον πάτο. Υπάρχει και πιο κάτω;
Ελεύθερη γραφή
Τρί, 30/07/2019 - 09:41
Γράφει o Φίλιππος Ντάσκας

«Η δικαιοσύνη στη ζωή και στη συμπεριφορά της Πολιτείας είναι δυνατή μόνο εάν πρώτα κατοικεί στις καρδιές και στις ψυχές των πολιτών». Η πλατωνική αυτή σκέψη γυρίζει σχεδόν για να στοιχειώσει την σημερινή ελληνική κοινωνία, καθώς παρακολουθεί την διαρκώς κατηφορική πορεία των επιπέδων δικαιοσύνης στη χώρα μας.

Για να είμαστε δίκαιοι, αυτή η πορεία δεν ξεκίνησε τώρα, όμως δεν φαίνεται ποτέ να είναι η σωστή στιγμή να ασχοληθεί κάποιος μαζί της. Πρέπει να υπάρξει ένα κραυγαλέο γεγονός, όπως η διαφαινόμενη αποφυλάκιση του Επαμεινώνδα Κορκονέα, του Ειδικού Φρουρού που πυροβόλησε και σκότωσε έναν νέο 15 ετών, άοπλο, επειδή «ένιωσε εγκλωβισμένος» στη διασταύρωση δύο δρόμων όπου απλά θα μπορούσε να προσπεράσει και όχι να καταφύγει στο υπηρεσιακό του περίστροφο.

Ολοένα και περισσότερο όμως, και αυτό είναι το πιο προβληματικό της υπόθεσης, η δικαιοσύνη δείχνει να είναι παντελώς αποκομμένη πλέον από την κοινωνία, από την οποία αντλεί και την εξουσία της. Δεν λέμε σε καμία περίπτωση πως η δικαιοσύνη θα πρέπει να λαϊκίζει, ωστόσο ποιο είναι το πρότυπο που θέτει στη διάθεση του λαού και των ανθρώπων;

Και δεν εννοούμε μόνο στην περίπτωση Κορκονέα, αλλά ακόμα περισσότερο στην καλπάζουσα διαφθορά που αποκτά διαστάσεις που μόνο σε μυθιστόρημα του Ουγκώ ταιριάζουν. Φυσικά η δικαιοσύνη δεν θα ήταν τόσο ανεξέλεγκτη αν η πολιτική εξουσία δεν ήταν εξίσου ανεξέλεγκτη - άλλωστε και οι δύο είναι μπλεγμένες σε ένα τανγκό που θυμίζει μία άλλη ισπανική λέξη: ομερτά. Και αυτό γιατί οι «παρασπονδίες» της πολιτικής εξουσίας οδηγούν στα λημέρια της δικαστικής, κάνοντας την ανάγκη ποδηγέτησής της ακόμα πιο επιτακτική.

Στη Σουηδία, που τόσο επικαλούνται όψιμοι «μεταρρυθμιστές», ο μισθός ενός βουλευτή είναι συνδεδεμένος με αυτόν ενός δασκάλου. Στη θέση ενός αυτοκινήτου, ο βουλευτής παίρνει μία κάρτα για το μετρό. Στην Ελλάδα, για να μην υπάρχει καμία αμφιβολία για το τανγκό των δύο εξουσιών, ο μισθός του βουλευτή συνδέεται με αυτόν του δικαστικού.

Και κάπως έτσι, υψηλόβαθμοι και υψηλόμισθοι δημόσιοι υπάλληλοι αφήνονται να είναι στρατηγικοί κακοπληρωτές τραπεζών σε βάρος των οικογενειών τους, ενώ καταχραστές του δημόσιου χρήματος αποφυλακίζονται, όταν πρώτα διέπραξαν πλαστογραφία για να αποφυλακιστούν και πιάστηκαν, ενώ η κυβέρνηση προσπαθεί να διασώσει την εταιρεία από την οποία έκλεψαν, μετακυλύοντας το κόστος στον ήδη επιβαρυμένο φορολογούμενο. Ταυτόχρονα και πιο κραυγαλέα δε, εγκαθιστά τον δικηγόρο και δημιουργό των off-shore του ανωτέρω, ανιψιό του ίδιου του πρωθυπουργού, διευθυντή του πρωθυπουργικού γραφείου. Και η συνέχεια; Τα ΜΜΕ δεν είδαν, δεν άκουσαν, η Νέα Δημοκρατία προσπαθεί να παρουσιάσει την αύξηση των τιμολογίων της ΔΕΗ σαν «μη μεταβολή». Η λέξη "ατιμωρησία" υπήρχε και παραμένει στα στόματα της πλειοψηφίας των πολιτών, ο δε ΣΥΡΙΖΑ δεν έπραξε σε καμία περίπτωση όσα έπρεπε για να εξυγιάνει το πολιτικό σύστημα και τη δικαιοσύνη, εμφανιζόμενος νωθρός και μην ακούγοντας τις κραυγές της κοινωνίας.

Μετά και τις εκλογές της 7ης Ιουλίου και την "ολική επαναφορά" της ΝΔ, μόνο μία φράση του Πλάτωνα έμεινε να κραυγάζει: "Το δίκαιον ουκ άλλο τι ή του κρείττονος ξυμφέρον". Ή αλλιώς, το δίκαιο είναι μόνο το συμφέρον του ισχυρού.

Φίλιππος Ντάσκας