Παράκαμψη προς το κυρίως περιεχόμενο

Ελεύθερη γραφή

Άποψη: Ένα 2019 βυθισμένο στο 1984

Ο Αδερφός είναι εδώ, Μεγάλος, Ενωμένος, Δυνατός
Ελεύθερη γραφή
Σάβ, 24/08/2019 - 11:25
Γράφει o Φίλιππος Ντάσκας

Το 2018, η Ελλάδα βρέθηκε στην 74η θέση της κατάταξης σε ό,τι αφορά στην ελευθερία του Τύπου παγκοσμίως, πίσω από χώρες όπως η Μογγολία, το Λεσότο, η Μποτσουάνα, η Νότια Αφρική και πολύ πιο πίσω από χώρες όπως η Ελβετία, η Σουηδία ή η Γερμανία.

Το 2019, η Ελλάδα ανέβηκε κατά σχεδόν 10 θέσεις στην 65η θέση της κατάταξης, με τους Ρεπόρτερ Χωρίς Σύνορα, που δημοσιεύουν την ετήσια κατάταξη, να σημειώνουν την «σημαντική πρόοδο» που επιτεύχθηκε χάρη στη διαδικασία χορήγησης τηλεοπτικών αδειών της προηγούμενης κυβέρνησης. Όχι ότι και αυτή η βελτίωση φέρνει ιδιαίτερη υπερηφάνεια, καθώς κάποτε η Ελλάδα βρισκόταν στις 40 πιο «ελεύθερες» χώρες για τους ρεπόρτερ.

Ωστόσο, οι εκλογές της 7ης Ιουλίου διεξήχθησαν με τη λογική (και το μότο) της «επιστροφής στην κανονικότητα», με κραυγές της αντιπολίτευσης για «παντοκρατορία» του ΣΥΡΙΖΑ στα ΜΜΕ και κατηγορίες για «καθοδηγούμενα» μέσα υπέρ της κομματικής ατζέντας. Η ποδηγέτηση των μέσων, σύμφωνα με την αντιπολιτευόμενη Νέα Δημοκρατία, από τον ΣΥΡΙΖΑ, είχε φτάσει σε επίπεδο Πράβντα.

Ένα μήνα μετά την ανάδειξη της ΝΔ ως πρώτου κόμματος, η νέα «κανονικότητα» στα ΜΜΕ μοιάζει βγαλμένη από το Υπουργείο Αλήθειας του οργουελικού «1984» (οποιαδήποτε ομοιότητα με την Ομάδα Αλήθειας είναι τυχαία). Και δεν έχει να κάνει απλά και μόνο με το γεγονός πως οποιοσδήποτε δημοσιογράφος που δεν εργαζόταν στις «Πράβντα» του ΣΥΡΙΖΑ έχει γίνει είτε βουλευτής, είτε σύμβουλος στην κυβέρνηση της «ανεξάρτητης» ΝΔ.

Η δεοντολογία έχει πάει περίπατο, με τους ιδιωτικούς σταθμούς αλλά και την ΕΡΤ να κόβουν τυχαία τη ροή του προγράμματός τους όταν πρόκειται να εμφανιστεί ο αρχηγός της αξιωματικής αντιπολίτευσης στις οθόνες και τα διάφορα ειδησεογραφικά σάιτ να μην τολμούν ποτέ να αναφερθούν στο όνομά του, αντ’αυτού αποκαλώντας τον «πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ». Εάν ποτέ αναφερθούν στο πρόσωπό του φυσικά.

Και από την άλλη, ο σεξισμός, ο ρατσισμός και ο κάθε είδους εσμός κάνουν την εμφάνισή τους στην καλοκαιρινή τηλεόραση. Ο Γιάννης Παπαγιάννης, για παράδειγμα, δικαιολογώντας την άκρα του τάφου σιωπή για την καταστροφή του Αμαζονίου ανέφερε πως «το μέλλον των παιδιών του είναι η συμφωνία για το Ελληνικό και όχι αν καίγεται ο Αμαζόνιος», μία βαθυστόχαστη ανάλυση που εδράζεται στην πεποίθηση πως ο ανθρώπινος εγκέφαλος μπορεί να κρατήσει πεπερασμένο αριθμό πληροφοριών.

Όπως αυτές που μεταδίδονται στον ΑΝΤ1, για παράδειγμα, όπου δεν περνάει πάνω από πεντάλεπτο χωρίς να εμφανιστούν στην οθόνη γυναικεία οπίσθια με κάθε είδους αφορμή. Στη χώρα του «1984», περισσότερες πιθανότητες υπάρχουν να μάθει κάποιος για την καταστροφή του δάσους του Αμαζονίου, τις επιπτώσεις του οποίου θα τις ζήσουμε όλοι εν ευθέτω χρόνω, αν συνοδεύονται με μερικά πλάνα από ημίγυμνες ιθαγενείς να λιάζονται στις όχθες του ποταμού. Να σπάσει λίγο η μονοτονία ρε αδερφέ. Μεγάλε αδερφέ.

Φίλιππος Ντάσκας